Naar inhoud springen

Geluksmakers

Nudge

Overig

Jeannette Akse - Ebbie & Ivy (Charlotte Tonino) voor Jouw beste jaar ooit-8757

Alles is liefde

‘Als je zo leeft, wat heb je dan nodig?’, vroeg ik mijn vriendin Amber toen we reisden door Peru. We zagen daar mensen die alleen bezaten wat ze aanhadden en als het vuil was, deden ze een laagje uit. Die ongecompliceerde manier van leven gaf ons zo’n gevoel van vrijheid, dat we weer thuis in onze net opgeleverde woning op KNSM eiland ons de vraag stelden: is dit wat we willen? Nee, was het antwoord, want hier worden we niet elke dag wakker met het gehinnik van paarden.
‘Waar wachten we op?’, zei ik. ‘Mijn broer heeft een pony waar geen plek meer voor is. Laten we hem redden van het slachthuis’.
‘En ik kan mijn vader vragen of hij een stukje grond voor hem heeft’, zei Amber.
Ineens hadden we het paard. Nu nog erbij wakker worden…

Ons eigen Peru
Na drie maanden in de nieuwe woning verlieten we Amsterdam en trokken bij de pony in. Met een hond en een primitieve bouwkeet waarin we konden slapen en koken. Stapelverliefd op de plek, ook al wisten we dat de paardenstal geen woonbestemming, riolering en verwarming had. Binnen een paar weken kregen de pony en de hond gezelschap van een geit en vijf falabella’s  (miniatuurpaarden). En uiteindelijk hadden we veel geluk en werden we gedoogd door de gemeente.
We leefden in ons eigen Peru. In de winter stond ik na mijn werk met een jas aan te koken, het was net twee graden binnen. En voor iedere uitvoering moest Amber, violiste, met kaplaarzen onder haar kostuum door de modder naar haar auto ploegen. Haar hakken lagen op de achterbank.
Ondertussen bleef de stal groeien onder onze handen. Met oud hout, gekregen spullen en elke avond klussen, werd het het huis van onze dromen. Helemaal toen er nog een kleine, zeer welkome bewoner bij kwam: Liv ons liefdeskind.

Een verschrikkelijke moeder
Hoe gelukkig kun je zijn? Leven in je eigen paradijs met de twee vrouwen waar je zielsveel van houdt?  Alleen voelde ik dat niet. Ik vond mezelf vooral een verschrikkelijke moeder.
Als hoofdontwerpster bij Oilily en daarna Cakewalk, maakte ik lange dagen en reisde de wereld rond. Als Liv dan niet gezellig deed in de korte tijd dat ik haar zag, werd ik woedend. En dat lag niet aan haar.
Dus toen er een reorganisatie kwam en er aan mij werd gevraagd of ik bleef, zei ik NEE en nam ontslag. Na die beslissing voelde ik pas hoe uitgeput ik was. Maar waar ik het meest van schrok, was dat ik nu wel thuis zat maar me er niet thuis voelde. Eigenlijk was ik sinds mijn studietijd altijd onderweg…
Maar omdat ik nu wel naar die geborgenheid snakte, ging ik ons huis opruimen en leerde zo ieder hoekje kennen. Terwijl door mijn hoofd de vragen spookten: Waar vlucht ik voor? Op wie ben ik zo boos? En waarom vind ik mezelf zo’n vreselijke moeder?

Ik was nog maar een kind…
Het antwoord is denk ik ver terug te voeren. Naar mijn jeugd. Anderhalf jaar na mijn geboorte overleed mijn vader en stortte de wereld van mijn moeder in. Omdat ik een nakomertje ben, vertrokken mijn broer en zus al snel uit huis en bleef ik achter met haar. Onbewust probeerde ik mijn moeder overeind te houden. Had het gevoel dat ze niet zonder mij kon leven. Daarom pakte ik mijn eigen luiers, sprong na school bij een andere moeder achterop de fiets, belde de ambulance als ze doodziek op de grond lag en moedigde haar aan om niet op te geven.
Het is niet dat ik geen liefde van mijn moeder kreeg, maar ze gaf me ook haar wanhoop en teleurstelling in het leven. Nu snap ik die emoties wel maar toen werd ik er door in de tang genomen. En daarbij had ook ik niet om die situatie en verantwoordelijkheid gevraagd, ik was nog maar een kind!

Grote schoonmaak
Op mijn  achttiende ben ik van huis gevlucht. Zo ver mogelijk weg van mijn ouderlijk huis in Havelte, naar de kunstacademie. Om vervolgens carriere te maken in Amsterdam. Genieten van een eigen leven met dreadlocks in mijn haar. En ervandoor gaan met een vrouw. Alleen tijdens mijn time out besefte ik ineens dat ik me nooit heb bevrijd van die opgepikte woede en plichtsbesef. Die zijn altijd stiekem met me meegereisd.
Dus de hoogste tijd voor een grote schoonmaak bij mezelf. Uren heb ik gewandeld met de honden, mezelf aangemeld als proefcliënt bij drie psychologen en cursussen gevolgd. Zo zijn ook David en Arjan op mijn pad gekomen. Wat hou ik van die jongens met hun dynamiek en passie. Ze hebben me zoveel verder geholpen.

Jeannette Akse - Ebbie & Ivy (Charlotte Tonino) voor Jouw best jaar ooit-8828Fris en opgeruimd
De afgelopen tijd heb ik geleerd om dichter bij mezelf te komen, mijn eigen plaats in te nemen. Ik zie nu dat ik goed voor iedereen zorg, alleen mezelf vergat. En dat iedere keer als ik gilde tegen Liv, ik mijn moeder werd. Er is zoveel boosheid in onze familie, maar bij mij houdt het op. Daarom heb ik het eruit gegooid, eruit geschreeuwd. En mijn dreadlocks afgeknipt. Ik wil die ballast van dode haren niet meer. Mijn korte koppie past bij hoe ik me nu voel: fris en opgeruimd.
En het past beter bij de schoonheidssalon Pure Green die ik ben gestart. Heerlijk om meditatief en intuïtief mijn klanten te behandelen. Ze behalve de schoonheidsbehandeling ook wat extra aandacht, rust en warmte te geven. Alleen mis ik de interactie zoals ik die vroeger wel met mijn ontwerpersteam had. Ook daarom ben ik zo blij met het jaarprogramma. Want daar heb ik van mijn jaargenoten het duwtje gekregen om te beginnen met mijn salon en heb ik samen met hen mijn missie helder gekregen: het bijdragen aan het welzijn van een ander

De 2mammas
Een missie die ook naadloos past in het geweldige initiatief dat Amber en ik samen gaan starten: 2mammas. Een platform voor vrouwen met een kind. Waarin we andere lesbische stellen willen inspireren met ons verhaal en hun medische, juridische of sociale ‘gezinsvragen’ willen beantwoorden.
Het verhaal van Liv begon als een liefdesverhaal en we doen er alles aan om dat zo te houden. Maar dat betekent niet dat het altijd gemakkelijk is. Wat zeg je tegen een meisje van drie als ze vraagt: ‘waarom hebben jullie me bij papa weggehaald?’ Of als ze boos tegen Amber roept ‘jij mag dit niet van mij vragen want jij bent niet eens mijn echte moeder!’ Terwijl Amber Liv liefhad en tegen haar praatte vanaf het eerste moment dat ze in mijn buik zat, haar voelde, haar haar naam heeft gegeven, haar poepluiers heeft verschoond…
Op zulke momenten snak je ernaar om een vriendin te bellen voor advies. Maar zij zitten niet in dezelfde situatie.  Met 2mammas krijgen en bieden we die mogelijkheid wel. Om dit te doen, voelt zo dichtbij ons. Zo vanuit ons hart. En dan ook nog op de plek die wijzelf als helend ervaren.

‘Wat hebben we nog nodig?’, grappen Amber en ik als we samen aan onze zelfgemaakte keukentafel zitten. Want alles wat er voor ons toe doet, is hier. En het draait allemaal om liefde.

 

 

 

Reactie

Het gebruik van simpele HTML is toegestaan. Je emailadres zal niet gepubliceerd worden.

Abonneer je op deze opmerkingenfeed via RSS