Naar inhoud springen

Geluksmakers

Nudge

Overig

Ebbie & Ivy, Charlotte Tonino, Paul Laarhoven, 365 dagen, jouw beste jaar nu-2351

Leef!

‘Je bent een man met twee gezichten’, hoor ik regelmatig. Ik herken die opmerking wel. Want enerzijds hou ik van zekerheid en anderzijds zoek ik graag het avontuur op. Zo zal ik er altijd zijn voor mijn kinderen en werk ik al lange tijd bij dezelfde werkgever, terwijl ik het tegelijkertijd heerlijk vind om de veiligheid compleet los te laten en met een wildvreemde taxichauffeur door de Braziliaanse sloppenwijken te zwerven.

Twentenaar in de Bijlmer
Dat is het dubbele in mij en heeft altijd in me gezeten. Vaak bestaat het naast elkaar en soms zit het ook in de weg.
Ik groeide beschermd op in een traditioneel gezin in Hengelo. Totdat ik op mijn 21ste het veilige Twente verliet om politieman te worden in Amsterdam. Ineens stond ik in de Bijlmer middenin een heftige ruzie. Heerlijk die dynamiek en het onbekende. En ook best lastig voor een jongen die nog weinig van de wereld had gezien.

Ik trouwde, kreeg kinderen en studeerde in de avonduren HEAO. Vervolgens verliet ik de politie en werd inspecteur bij mijn huidige werkgever: Inspectie SZW. Ook hier studeerde ik ‘s avonds verder en promoveerde in 2003 tot teamleider. Ik had het prima voor elkaar: een goede baan, een leuk gezin. En toch zat ik niet lekker in mijn vel. Na twintig jaar voelde het huisje-boompje-beestje leven te voorspelbaar. Midlife? Ik weet het niet, maar toen mijn toenmalig partner de term googelde, scoorde ik positief op negen van de tien kenmerken. 

De rem erop
Na de scheiding voelde ik weer ruimte voor nieuwe dingen. Totdat ik in 2012 ook vastliep in mijn baan. Waar kwamen die onrust en onvrede vandaan?
‘Je beste jaar ooit’, is dat niets voor jou?’, vroeg mijn vriendin Mirjam. Samen schreven we ons in bij het jaarprogramma 365 dagen Succesvol. Hier hoopte ik een antwoord te vinden op  vragen die al langer door mijn hoofd speelden: Wat wil ik? Wat kan ik? In welke situatie voel ik me het prettigst? En wat moet ik doen om me niet alleen nu prettig te voelen maar ook over een tijd?

Ik wilde zo graag vooruit maar het leek alsof ik aan het rijden was met de handrem erop. Na een ademhalingsoefening waarin ik weer ontzettende last van mijn buik kreeg, ging ik naar de huisarts. De uitkomst was schokkend: dit was geen stress maar dikke darmkanker. Daarom was ik zo moe. Ik was ziek.
Verdrietig stapte ik in april 2013 uit het jaarprogramma. Tijdens die laatste sessie kreeg ik een waardevol cadeau van de deelnemers mee. Letterlijk in het middelpunt van een energiekring, gaven ze me hun hoop en energie. Ik voel het nog door mijn lijf trekken, kippenvel…

Mijn moeilijkste jaar ooit
Als je te horen krijgt dat je ernstig ziek bent, verandert je leven. De eerste paar dagen dacht ik dat ik dood ging. Mijn moeder was het jaar daarvoor overleden aan dezelfde vorm van kanker en nu had ik het ook. Nare gedachten kwamen in me op. Hoe gaan mijn kinderen zonder mij opgroeien? Aan de andere kant viel er een last van me af. Of zoals voormalig astronaut Wubbo Okkels in een speech over zijn niercelkanker zo mooi verwoordde: ‘Ineens hoef ik me geen zorgen meer te maken om mijn belastingaangiftes’.

Ik ging het gevecht aan en overleefde de operatie en de ellendige chemo’s. Er waren dagen dat ik me het liefst afzonderde in een diep, veilig holletje. Moeilijke tijden voor mezelf en de mensen om me heen. Vooral voor Mirjam, die me door dik en dun heeft gesteund, was het niet altijd gemakkelijk. Maar ergens in januari 2014, toen ik aan het re-integreren was op mijn werk, kwam de omslag. Ik weet niet precies wat het veroorzaakte, maar ik kreeg er weer zin in. En ik besefte dat ik er sterker ben uitgekomen. Want ik kan beter relativeren en heb een sterk vertrouwen gekregen dat wat er ook nog op mijn pad gaat komen, dat het OK is.  Ik neem het allemaal minder serieus. Als het vervelend is, lost het zich zelf wel weer op. Ik ga ervoor en geniet ervan.

Belemmerende gedachten
Dus dit jaar ga ik bij Arjan en David voor de volle mep. Als Diamond deelnemer wil ik gaan ontdekken wat voor mij het ultieme geluk is.
Waarschijnlijk zie je het aan de buitenkant nog niet, maar ik voel de transitie binnenin. Ik kan steeds beter mijn eigen gedachten monitoren en ben me bewust van belemmerende gedachten. Met dank aan de lezing van Toine Simons tijdens het jaarprogramma. Vorig jaar prikkelde hij me al met zijn vraag: ‘Zet de manier hoe je naar de wereld kijkt je op de handrem of in de versnelling?’ Dit jaar landt zijn opmerking echt bij me. Ik denk niet alleen na over wat ik wil. Ik stel mezelf nu ook de vraag: Welke gedachte weerhoudt me hiervan? Want ik heb me altijd klein gehouden door mezelf regels op te leggen hoe ik me zou moeten gedragen. Ik ben gaan geloven in de opmerking die vaak op school over mij werd gemaakt: ‘Paul die doet het niet goed’. En daar wil ik vanaf. Want het helpt me niet.

Vol gas vooruit
Met dit verhaal wil ik een moeilijke periode afsluiten. Vanaf nu ben ik ‘gezonde Paul’ en richt ik me op de toekomst.
Afgelopen maand kon ik wel doorademen tijdens de ademhalingsoefening. En ik geef mezelf meer lucht door te zeggen: ‘Hoezo ben ik niet goed genoeg. STOP IT!’

Natuurlijk vraag ik mezelf wel eens af of mijn drang naar avontuur niet een vlucht is voor de hoge lat die ik me vaak opleg. Of andersom. Dat mijn behoefte aan zekerheid voortkomt uit angst om me te verliezen in het avontuur. Maar eigenlijk worden de antwoorden hierop steeds minder belangrijk. Want ik voel meer rust en acceptatie. Steeds minder doe ik dingen omdat het zo hoort. Ik doe het omdat IK het fijn vind. Dus laat mij maar lekker twee gezichten hebben.
Het houdt me in beweging en dat is goed voor mij!

 

 

 

 

 

 

Reactie

Het gebruik van simpele HTML is toegestaan. Je emailadres zal niet gepubliceerd worden.

Abonneer je op deze opmerkingenfeed via RSS