Naar inhoud springen

Geluksmakers

Nudge

Overig

Sandrien Rittershaus, Ebbie & Ivy, Charlotte Tonino, 365 dagen succesvol-2

Home is where the heart is

‘Waar gaan we naartoe?’, vroeg ik als expat kind regelmatig aan mijn ouders. Ik ben geboren in Amsterdam maar vertrok als baby naar Afrika. Om vervolgens de hele wereld rond te zwerven en te wonen in verschillende landen. Ik genoot van het avontuur, de spanning en de nieuwe dingen die op mijn pad kwamen. En toch deed het ook pijn om iedere keer weer opnieuw te moeten beginnen en mijn thuis achter te laten.

Vreemdeling in Nederland
Uiteindelijk ben ik op mijn negentiende vanuit Singapore alleen teruggekomen naar Nederland. Weg van de luxe wereld van de expats, weg van mijn bepalende moeder. Ik wilde een vrije hippie zijn, maar wat ik verder wilde? Geen idee!
Waarschijnlijk was ik meer op mijn plek geweest in een tropisch oord waar ik nu nog steeds surflessen zou geven. Alleen met een Nederlands paspoort was dit koude kikkerlandje de meest logische optie.

Na een tussenjaar op de antroposofische school in Zeist wist ik het nog steeds niet. Eigenlijk wilde ik alles…

‘Kom dan maar bij mij werken’, zei een kennis van mijn ouders met een evenementenbureau. Vreselijk vond ik het. Maar toen ik daarna bij een ander bedrijf startte als hostess, had ik het aan de buitenkant goed voor elkaar: een leuke baan, veel vrienden en een druk sociaal leven. Alleen huilde ik van binnen. Omdat ik niets met Nederland had maar van mezelf niet mocht weggaan. Omdat de verdrukte pijn van steeds afscheid nemen naar boven kwam. Maar vooral omdat ik mezelf kwijt was.

Vaste grond
Mezelf vond ik niet bij de psychologen, psychiaters, cursussen en opleidingen die ik daarna bezocht. Maar in mijn eerste serieuze baan kwam ik er dicht bij. Bij Panache Stemmen & Casting werd ik de spil waar alles om draaide. Ineens dwaalde ik niet meer rond maar had een focus, een doel en deed ertoe. Ik was gewoon Sandrien en niet dat meisje uit Afrika, Iran en Singapore dat steeds onderweg was. Fluitend ging ik naar mijn werk.

Helaas stortte na de komst van mijn dochter de boel in elkaar. Ik kampte met de naweeën van een zware bevalling en de eigenaar kon het bedrijf niet meer aan. Ik kon niet anders dan weggaan.

Zwart gat
Daarna viel ik onverwachts in een diep gat. Altijd heb ik gedacht dat ik pas echt thuis zou komen bij een eigen gezin. Maar wat voelde ik me geïsoleerd, vooral van mezelf. Ik wilde er honderd procent voor mijn kinderen zijn, terwijl ik nog maar net bezig was mezelf te ontdekken.
Ook toen ik weer ging werken, bleef ik mijn eigen proces wegdrukken. Natuurlijk zag je niets aan me want ik was een ster geworden in mijn eigen toneelstuk.

Totdat ik een burn-out kreeg en nog één…
Het was een trip naar de hel en weer terug. Niets kon ik meer, volkomen uitgeput van de continue survival modus waarin ik stond.

Afscheid
Juist in die zwarte periode werd ik geconfronteerd met afscheid nemen in de meest ultieme vorm. Mijn vader werd ziek en overleed binnen negen weken. In korte tijd moest ik een heel bijzondere man met wie ik me nauw verbonden voelde, loslaten.

En toch was hem verzorgen en begeleiden naar de dood geen opgave. Het voelde als mijn taak en ik kreeg er energie van. Hoewel ik er vreselijk tegenop zag om hem kwijt te raken, voel ik zijn aanwezigheid na zijn overlijden nog steeds. Bij mij, in mij. En met die positieve, ondernemende energie, wil ik iets moois doen.

Zaadjes
Daarom kwam de opmerking van mijn kapster tijdens een knipbeurt precies op het juiste moment:‘Ken je dat boekje van 365 dagen succesvol?’
‘Wat een mond vol’, zei ik, maar kon het toch niet laten om het thuis te googlen. Ik zag de leuke koppen van Arjan en David en voelde totale herkenning met de dingen die ze zeiden op hun site. Spontaan gaf ik me op voor een kennismakingseminar.

Sandrien Rittershaus, Ebbie & Ivy, Charlotte Tonino, 365 dagen succesvol-5491Toen ik tijdens die bijeenkomst mijn hand omhoog stak en aan de mannen vroeg:
‘Wat doe je als je al dertig jaar twintig zaadjes met je meezeult en ze niet plant omdat ze allemaal leuk zijn?’, gaf David het simpele antwoord:
‘Dan moet je kiezen’.

Kernwaarden
Ik weet zeker dat als ik het jaarprogramma twintig jaar eerder had gedaan, ik niet zo’n laatbloeier was geweest. Alles wat ik ooit heb gezien, gedaan of geleerd, komt nu bij elkaar.

De eerste keuze die ik heb gemaakt, is dat ik me alleen nog maar bezighoud met dingen waar ik blij van word. Mijn kernwaarden wijzen me daarbij de weg. Want als er eerlijkheid, avontuur, intuïtie, creativiteit, groei, kracht, vrijheid, zelfstandigheid en humor op mijn pad komen, gaat het goed.

Dus heb ik ‘nee‘ gezegd tegen een goed betaalde vaste baan. Ik wil nooit meer andermans bomen planten. En heb ik mezelf een schop gegeven om mijn eigen bedrijf DUDU te starten. Want hiervan krijg ik energie. Ooit liet ik als kind mijn hart achter in Afrika. Met mijn met de hand bewerkte slippers uit Kenia, haal ik het nu weer terug.

Weer op reis
Wat de toekomst gaat brengen? Ik weet het niet. Ik zou graag andere mensen met hun persoonlijke ontwikkeling helpen. Dat lijkt me een mooi vervolg op de zoektocht die ik nu aan het afleggen ben naar mezelf.
Maar zover ben ik nog niet. Eerst wil ik ervaren hoe het is om niet meer doelloos rond te drijven. Hoe het voelt om zelf achter het roer te staan met mijn kernwaarden als interne kompas.

Ik weet zeker dat het een mooie, spannende reis gaat worden. Want waar ik ook uitkom, het zal thuis zijn.

 

Reactie

Het gebruik van simpele HTML is toegestaan. Je emailadres zal niet gepubliceerd worden.

Abonneer je op deze opmerkingenfeed via RSS