Naar inhoud springen

Geluksmakers

Nudge

Overig

Leuker dan dit, krijg ik het niet meer…

Lustrummagazine: portret van Frank Voskuilen, directeur

Het begon met een boeiende interim klus die prima te combineren was met het aansturen van drie openbare scholen in Haarlem Oost. Waarom vertrok de huidig directeur na slechts één jaar?
Om dat uit te zoeken, benaderde het bestuur van de Regenboog mij in juli 2003. Maar toen de door mij opgemaakte profielschets voor de nieuwe directeur verscheen tussen de personeelsadvertenties in de Volkskrant, dacht ik: Ik wil hier helemaal niet weg. Het is veel te leuk. Dus trok ik de stoute schoenen aan en solliciteerde zelf.

De leukste baan van Nederland
Ik heb nagenoeg altijd in het onderwijs gewerkt. Maar leuker dan dit, krijg ik het niet meer. Ik heb mooie faciliteiten en budgeten om goed onderwijs in te vullen. Het is uitdagend om met twee totaal verschillende beroepsgroepen te werken: onderwijs en revalidatie. En ik geniet van de diversiteit van onze leerlingen. Die zijn niet alleen verschillend door karakter maar ook door hun handicap. Variërend van lichamelijk gehandicapt (LG) met eventuele uitstroom naar het VWO tot meervoudig gehandicapte (MG) kinderen waarvan sommigen niet aanspreekbaar zijn. Ik kan naar ze blijven kijken en heb met allemaal een klik, gebaseerd op diep wederzijds respect. Want hier waarderen we elkaar om wie je bent.

Briljante kindermomenten
En ik lach wat af. Van die briljante kindermomenten die ik graag op verjaardagen vertel. Zoals over Brian Proost van de Passerelle. Die zat met een andere knul in de hal te wachten op het busje dat hem naar huis zou brengen. Ik schoof naast ze en zei: ‘Drie mannen op een rijtje, we kunnen een mannenpraatgroep beginnen’. ‘Waar gaan we het dan over hebben?’, vroeg hij. ‘Nou, over voetbal, mooie vrouwen en auto’s, antwoordde ik. Prachtig vond hij dat. Iedere keer als ik hem tegenkwam vroeg hij: ‘tot straks in de hal voor mannenpraat?’.
Op een dag loop ik door de school met een Engelse basketbal scheidsrechter die meer wil weten over Mytyl onderwijs. We komen Brian tegen en die hoort dat ik Engels praat. Zegt ie tegen mij: ‘He Frenk, see you later in the hel’.
Dit contact met kinderen maakt mijn werkdag fantastisch. Ik zou hier nooit les kunnen geven, want ze pakken me stuk voor stuk in. Wat dat betreft ben ik een echt watje.

HCA Voskuilen…
Gelukkig ben ik als directeur zakelijker en voortvarender. In mijn interim periode trof ik een school aan met professionals die vanuit eilandjes bezig waren met hun taak. Ik heb ervoor gevochten om dit om te vormen naar een centrum voor revalidatie en onderwijs. Een plek waarin de disciplines nauw samenwerken. Tot op de dag van vandaag vinden we nog steeds dat het beter kan. En daar ben ik blij om. Want dat stuk betrokkenheid vanuit de medewerkers moet je hebben. In het begin wilde ik nog wel eens te veel en te snel maar gelukkig had ik Evert Barendse aan mijn zij. Een oud militair met dwarslaesie, die 35 jaar in de staf van de Regenboog heeft gewerkt. Mijn rechterhand, praatpaal en vertrouwensman. ‘Voskuilen, ik moet je ff spreken’, zei hij dan. ‘Je hebt gelijk maar doe nou verstandig. Voer het niet meteen in maar over anderhalf jaar, dan lukt het wel’. Ik mis hem nog steeds, we vulden elkaar aan. Af en toe, als ik vol vuur en idealisme een verhaal zit te verkopen, lijkt het of hij nog steeds vanuit zijn rolstoel naar me roept: ‘HCA Voskuilen, HCA’. Hans Christiaan Andersen. Zijn manier om te zeggen dat ik sprookjes zat te vertellen. Maar ik weet zeker dat hij trots is op mijn deal met Reade waardoor de revalidatie niet meer wordt betaald uit het onderwijsgeld en we dit kunnen besteden aan beter lesgeven. En op ons Cruyffcourt waarop fanatiek wordt gevoetbald. Ik ben er in ieder geval wel trots op.

Natuurtalenten
Iets waar ik me zorgen over maak, is het grote gat tussen onze warme school en de harde buitenwereld. Daarom hamer ik er bij de leerkrachten op dat ze er alles aan doen om uit ieder kind de maximaal haalbare leerresultaten te halen. Zodat het na de Regenboogtijd beter kan aansluiten in de samenleving. Daar zit ons talent. Bij veel van onze leerlingen gaat het leren niet vanzelf. Gelukkig lopen hier leerkrachten rond die steeds weer nieuwe wegen vinden om dat wèl voor elkaar te krijgen. Grote bewondering heb ik voor die natuurtalenten die met geduld en inlevingsvermogen direct aanvoelen wat een kind nodig heeft en wil.
Je kunt hier niet je boekje pakken en zeggen: vandaag hoofdstuk 13, paragraaf 3. Werken op de Regenboog vereist een onderzoekattitude en een allergie voor: ‘het heeft geen zin om dat kind dat te leren’. Of ‘hij hoort niet in deze groep thuis’. Dat is onvermogen en daarmee geef je je beroep uit handen.

Toekomst
Als ik naar de toekomst kijk, zie ik Mytyl onderwijs voor uitsluitend MG kinderen. Maar mijn droom is een fusie van de Regenboog met een reguliere basisschool. Zodat LG kinderen hun lessen volgen in een reguliere klas maar de verzorging (paramedisch en toiletgang) bij ons kunnen krijgen. Er lagen al tekeningen voor een dergelijke aanpak in Nieuw-Vennep maar helaas is dat niet doorgegaan door de ontwikkelingen van passend onderwijs en bureaucratische regels.
Als ouders naar onze school komen kijken, vraag ik altijd of er geen geschikte school in hun buurt is. Omdat dat beter is voor het kind. Wij zijn er pas als dat niet lukt. Vaak komen ze terug omdat er elders onvoldoende kennis of voorzieningen zijn. Of omdat het te duur is om een reguliere basisschool aan te passen voor één kind in een rolstoel. Ik ben benieuwd naar de toekomstige ontwikkelingen, maar weet zeker dat we altijd blijven bestaan. Gelukkig ook maar, want we zijn de leukste school van Nederland.

Reactie

Het gebruik van simpele HTML is toegestaan. Je emailadres zal niet gepubliceerd worden.

Abonneer je op deze opmerkingenfeed via RSS