Naar inhoud springen

Geluksmakers

Nudge

Overig

Artikel met de zoekwoorden ‘Ebbie & Ivy’

De wereld wacht op mij!

‘Ga je vechten voor je baan of kies je voor je geluk?’ Die twee opties hield de bedrijfsmaatschappelijk werker me voor toen ik thuis zat met een burn-out.  Lees meer

Tijd voor duurzaamheid!

Nu is HET moment om onze levenswijze en productieprocessen anders te gaan inrichten. Juist omdat er zoveel mogelijkheden liggen om te verduurzamen, aldus Tim de Broekert. Lees meer

Rotterzwam


Wel eens The Blue Economy van Gunter Pauli gelezen? Een boek met 100 uitgewerkte business cases hoe je met lokale materialen waarde kunt creëren op duurzame wijze. Lees meer

Trouw aan mezelf

Ik heb altijd te kampen gehad met overgewicht. Zo rond het voorjaar stortte ik me op de sapkuren om in de zomer enigszins bikiniproof te zijn. Maar in de herfst begon het snaaien weer. Als ik me verdrietig, gestrest of boos voelde. Een vicieuze cirkel waar ik niet uitkwam, tot het voorjaar 2011. Lees meer

Print Per4mance, de oplossingsarchitect voor uw grafische problemen

Snapt u dat? Mensen die met tegenzin naar hun werk gaan? Ik niet. Stratenmakers doen fluitend hun zware, laagbetaalde werk, maar in de drukkerijen zie ik soms zulke zure gezichten. Dan moet ik me inhouden om niet te roepen: ‘Hou op met dat gesjagrijn, je hebt zo’n mooi beroep! Lees meer

WatTpiekT Assen

De wereld schreeuwt om zelfopgewekte duurzame energie en toch kunnen veel Nederlanders hieraan niet meewerken. Zo onlogisch en zo oneerlijk!  Lees meer

Alles is liefde

‘Als je zo leeft, wat heb je dan nodig?’, vroeg ik mijn vriendin Amber toen we reisden door Peru. We zagen daar mensen die alleen bezaten wat ze aanhadden en als het vuil was, deden ze een laagje uit. Die ongecompliceerde manier van leven gaf ons zo’n gevoel van vrijheid, dat we weer thuis in onze net opgeleverde woning op KNSM eiland ons de vraag stelden: is dit wat we willen? Nee, was het antwoord, want hier worden we niet elke dag wakker met het gehinnik van paarden.
‘Waar wachten we op?’, zei ik. ‘Mijn broer heeft een pony waar geen plek meer voor is. Laten we hem redden van het slachthuis’.
‘En ik kan mijn vader vragen of hij een stukje grond voor hem heeft’, zei Amber.
Ineens hadden we het paard. Nu nog erbij wakker worden…

Ons eigen Peru
Na drie maanden in de nieuwe woning verlieten we Amsterdam en trokken bij de pony in. Met een hond en een primitieve bouwkeet waarin we konden slapen en koken. Stapelverliefd op de plek, ook al wisten we dat de paardenstal geen woonbestemming, riolering en verwarming had. Binnen een paar weken kregen de pony en de hond gezelschap van een geit en vijf falabella’s  (miniatuurpaarden). En uiteindelijk hadden we veel geluk en werden we gedoogd door de gemeente.
We leefden in ons eigen Peru. In de winter stond ik na mijn werk met een jas aan te koken, het was net twee graden binnen. En voor iedere uitvoering moest Amber, violiste, met kaplaarzen onder haar kostuum door de modder naar haar auto ploegen. Haar hakken lagen op de achterbank.
Ondertussen bleef de stal groeien onder onze handen. Met oud hout, gekregen spullen en elke avond klussen, werd het het huis van onze dromen. Helemaal toen er nog een kleine, zeer welkome bewoner bij kwam: Liv ons liefdeskind.

Een verschrikkelijke moeder
Hoe gelukkig kun je zijn? Leven in je eigen paradijs met de twee vrouwen waar je zielsveel van houdt?  Alleen voelde ik dat niet. Ik vond mezelf vooral een verschrikkelijke moeder.
Als hoofdontwerpster bij Oilily en daarna Cakewalk, maakte ik lange dagen en reisde de wereld rond. Als Liv dan niet gezellig deed in de korte tijd dat ik haar zag, werd ik woedend. En dat lag niet aan haar.
Dus toen er een reorganisatie kwam en er aan mij werd gevraagd of ik bleef, zei ik NEE en nam ontslag. Na die beslissing voelde ik pas hoe uitgeput ik was. Maar waar ik het meest van schrok, was dat ik nu wel thuis zat maar me er niet thuis voelde. Eigenlijk was ik sinds mijn studietijd altijd onderweg…
Maar omdat ik nu wel naar die geborgenheid snakte, ging ik ons huis opruimen en leerde zo ieder hoekje kennen. Terwijl door mijn hoofd de vragen spookten: Waar vlucht ik voor? Op wie ben ik zo boos? En waarom vind ik mezelf zo’n vreselijke moeder?

Ik was nog maar een kind…
Het antwoord is denk ik ver terug te voeren. Naar mijn jeugd. Anderhalf jaar na mijn geboorte overleed mijn vader en stortte de wereld van mijn moeder in. Omdat ik een nakomertje ben, vertrokken mijn broer en zus al snel uit huis en bleef ik achter met haar. Onbewust probeerde ik mijn moeder overeind te houden. Had het gevoel dat ze niet zonder mij kon leven. Daarom pakte ik mijn eigen luiers, sprong na school bij een andere moeder achterop de fiets, belde de ambulance als ze doodziek op de grond lag en moedigde haar aan om niet op te geven.
Het is niet dat ik geen liefde van mijn moeder kreeg, maar ze gaf me ook haar wanhoop en teleurstelling in het leven. Nu snap ik die emoties wel maar toen werd ik er door in de tang genomen. En daarbij had ook ik niet om die situatie en verantwoordelijkheid gevraagd, ik was nog maar een kind!

Grote schoonmaak
Op mijn  achttiende ben ik van huis gevlucht. Zo ver mogelijk weg van mijn ouderlijk huis in Havelte, naar de kunstacademie. Om vervolgens carriere te maken in Amsterdam. Genieten van een eigen leven met dreadlocks in mijn haar. En ervandoor gaan met een vrouw. Alleen tijdens mijn time out besefte ik ineens dat ik me nooit heb bevrijd van die opgepikte woede en plichtsbesef. Die zijn altijd stiekem met me meegereisd.
Dus de hoogste tijd voor een grote schoonmaak bij mezelf. Uren heb ik gewandeld met de honden, mezelf aangemeld als proefcliënt bij drie psychologen en cursussen gevolgd. Zo zijn ook David en Arjan op mijn pad gekomen. Wat hou ik van die jongens met hun dynamiek en passie. Ze hebben me zoveel verder geholpen.

Jeannette Akse - Ebbie & Ivy (Charlotte Tonino) voor Jouw best jaar ooit-8828Fris en opgeruimd
De afgelopen tijd heb ik geleerd om dichter bij mezelf te komen, mijn eigen plaats in te nemen. Ik zie nu dat ik goed voor iedereen zorg, alleen mezelf vergat. En dat iedere keer als ik gilde tegen Liv, ik mijn moeder werd. Er is zoveel boosheid in onze familie, maar bij mij houdt het op. Daarom heb ik het eruit gegooid, eruit geschreeuwd. En mijn dreadlocks afgeknipt. Ik wil die ballast van dode haren niet meer. Mijn korte koppie past bij hoe ik me nu voel: fris en opgeruimd.
En het past beter bij de schoonheidssalon Pure Green die ik ben gestart. Heerlijk om meditatief en intuïtief mijn klanten te behandelen. Ze behalve de schoonheidsbehandeling ook wat extra aandacht, rust en warmte te geven. Alleen mis ik de interactie zoals ik die vroeger wel met mijn ontwerpersteam had. Ook daarom ben ik zo blij met het jaarprogramma. Want daar heb ik van mijn jaargenoten het duwtje gekregen om te beginnen met mijn salon en heb ik samen met hen mijn missie helder gekregen: het bijdragen aan het welzijn van een ander

De 2mammas
Een missie die ook naadloos past in het geweldige initiatief dat Amber en ik samen gaan starten: 2mammas. Een platform voor vrouwen met een kind. Waarin we andere lesbische stellen willen inspireren met ons verhaal en hun medische, juridische of sociale ‘gezinsvragen’ willen beantwoorden.
Het verhaal van Liv begon als een liefdesverhaal en we doen er alles aan om dat zo te houden. Maar dat betekent niet dat het altijd gemakkelijk is. Wat zeg je tegen een meisje van drie als ze vraagt: ‘waarom hebben jullie me bij papa weggehaald?’ Of als ze boos tegen Amber roept ‘jij mag dit niet van mij vragen want jij bent niet eens mijn echte moeder!’ Terwijl Amber Liv liefhad en tegen haar praatte vanaf het eerste moment dat ze in mijn buik zat, haar voelde, haar haar naam heeft gegeven, haar poepluiers heeft verschoond…
Op zulke momenten snak je ernaar om een vriendin te bellen voor advies. Maar zij zitten niet in dezelfde situatie.  Met 2mammas krijgen en bieden we die mogelijkheid wel. Om dit te doen, voelt zo dichtbij ons. Zo vanuit ons hart. En dan ook nog op de plek die wijzelf als helend ervaren.

‘Wat hebben we nog nodig?’, grappen Amber en ik als we samen aan onze zelfgemaakte keukentafel zitten. Want alles wat er voor ons toe doet, is hier. En het draait allemaal om liefde.

 

 

 

The secret of my success

Bijna alles wat Rachelle Eerhart aanraakt, lijkt te slagen.
‘Hoe doe je dat?’ vroegen we aan de initiatiefneemster van onder andere de No Impact Week NL, projectleider bij IVN en coördinator bij Eetbaar Park Den Haag. Lees meer

100% Gijs

Als je stelt dat je voor 50% uit je moeder bestaat en 50% uit je vader, ken ik mezelf voor de helft. Ik weet dat mijn donkere haar van de Franse Hugenoten afstamt, dat er een kwart pools bloed door mijn aderen stroomt en dat mijn drang om te rationaliseren van mijn moeder is. Maar over de genen die ik van mijn vader heb gekregen, weet ik nagenoeg niets. Toen ik anderhalf was, verdween hij uit mijn leven.

Doorzetten
‘Hoe kun je je zoon in de steek laten?’, vroeg ik me als jongetje boos af. Maar gelukkig had ik wel een fijne jeugd in Amsterdam Oud-Zuid bij mijn moeder en oma. Onder de vleugels van deze twee sterke Joodse vrouwen groeide ik op tot een bescheiden jongetje met veel fantasie. Soms werd ik onderschat, maar door mijn doorzettingsvermogen kwam ik altijd weer bovendrijven. Dan dacht ik aan de les die mijn moeder me al jong had geleerd: ‘Alleen jijzelf kunt de dingen veranderen’.

Onafhankelijke geest
Tijdens mijn studie stroomde ik bij PostNL al snel door naar een leidinggevende functie. Mijn direct leidinggevende zag wel wat in mijn onafhankelijke kijk op de wereld. Een karaktertrek die me al eerder in mijn eentje naar het Oostblok had gevoerd. Nieuwsgierig als ik was naar het verleden van mijn familie in concentratiekamp Theresia stad. En als fanatiek socialist onderzoekend of in dit socialistische bolwerk inderdaad iedereen gelijke kansen kreeg, ongeacht afkomst. Want ook dat is een kant van mij (en van mijn moeder). Ik neem nooit iets aan voor zoete koek. Bijna nooit…

Er moet iets veranderen
Ik leefde mijn leven en was tevreden. Drieëntwintig jaar lang had ik een vaste baan als Teamproductieleider, een eigen huis en trouwe dierbare vrienden.
Tot in 2010 de koers bij PostNL veranderde en ik niet meer door één deur kon met mijn nieuwe leidinggevende. Hij ging voor de targets, ik voor mijn medewerkers.  Uiteindelijk kreeg ik een regeling en voor het eerst van mijn leven zat ik thuis zonder werk. Toen een maand later bij mij ook nog een te hoge bloeddruk en een beginnende diabetes werd vastgesteld, wist ik dat mijn oude leven voorbij was. Om mezelf weer op de rit te krijgen, moest ik radicaal veranderen. Gezonder leven, afvallen en representatiever kleden. En ik wilde voor mezelf beginnen, als ontwikkelaar van gebruikersvriendelijke software.

Vaag gelul?
Maar als je zolang op de automatische piloot hebt gevaren, is veranderen niet gemakkelijk. Je bent ineens weer onderweg terwijl je dacht dat je al gearriveerd was. En ik besefte dat ik er met alleen de buitenkant veranderen niet was. Ik moest dieper. Tot nu toe was ik succesvol geweest met mijn ratio, doorzettingsvermogen en mijn onafhankelijke kritische blik. Maar nu ik geen groot bedrijf meer achter me had staan en het succes van mijn bedrijf Magia Data voor een groot deel bepaald wordt door wie ik ben, moest ik mezelf beter gaan verkopen. Op de voorgrond treden, meer van Gijs de mens laten zien en gaan acteren vanuit gevoel. Dus toen ik een seminar van Arjan en David bezocht, dacht ik niet meer ‘wat een vaag gelul’ maar ‘dit is de kans om verder te komen’

Gijs Michels voor Jouw Beste Jaar Ooit - Ebbie & Ivy (Charlotte Tonino)-5334Onverwachte cadeautjes
Ik ben in het jaarprogramma gestapt met de verwachting dat ik handvaten zou krijgen voor zelfreflectie. Dat ik interessante theorieën zou opdoen die me verder konden helpen in de zoektocht naar mezelf.
Die tools krijg ik nu, maar ik ontvang nog zoveel meer. Ik beweeg niet gemakkelijk in een groep maar ik krijg steeds meer contact met mijn jaargenoten. Ze geven me feedback. Zeer waardevol omdat ze andere dingen teruggeven dan mijn vaste kring vrienden. En ik luister en geef mijn mening over hun verhalen en dilemma’s. Het levert me allemaal nieuwe inzichten op.

 

 

Laat het stromen…
Ook buiten het jaarprogramma begin ik vooruit te komen. Interessante vervolggesprekken uit netwerkbijeenkomsten, toevallige ontmoetingen die wat opleveren. Zo werd ik gisteren op het station op mijn schouders getikt door een oud medewerkster van PostNL. Ze was net als ik voor zichzelf begonnen en liep tegen een softwareprobleem aan. Een probleem dat ik kan oplossen…

Waarom dit nu gebeurt? Omdat ik meer van mezelf laat zien? Ik meer voel? Dat ik gemakkelijker op mensen afstap? Ik steeds meer uit mijn comfortzone probeer te stappen en dingen doe zonder erover na te denken? Ik kan deze geluksfactor niet meteen plaatsen maar ik VOEL dat ik het maar gewoon op me af moet laten komen. Het moet laten stromen.

Compleet
Ooit geloofde ik mijn moeder toen ze zei dat mijn vader me niet meer wilde zien. Ik slikte dat voor zoete koek. Na haar overlijden ontdekte ik dat zij degene was die hem slim bij mij heeft weggehouden. Waarom ze dat gedaan heeft, kan ik haar niet meer vragen. Net als er geen antwoorden zullen komen van mijn vader, want ook hij is er niet meer. Ik kan er niet precies mijn vinger op leggen wat het met me doet dat ik door mijn moeder mijn vader nooit heb leren kennen. Dat hij een andere man was dan ik altijd heb gedacht. Uit verhalen heb ik gehoord dat hij een gevoelsmens was. En dat stukje zit ook in mij.
Juist door dat nu te ontdekken, hoop ik het gemis van mijn vader een plekje te kunnen geven. Om zelf verder te groeien. Mijn hardere ‘moederskant’ heeft me mooie dingen opgeleverd en zal altijd een belangrijk deel van me blijven. Maar ik hoop dat ik ook steeds dichter bij mijn gevoeligere deel ga komen. Nu is het soms nog ongrijpbaar maar uiteindelijk maakt het me compleet. 100 procent Gijs!

 

Schoolverlaters

Kind, puber of bijna volwassen…
De één met moeite, de ander kan niet wachten…
Naar het voortgezet onderwijs, dagbesteding of terug naar de basisschool…
Maar allemaal met een warm gevoel over Mytylschool De Regenboog.

Een selectie uit een reeks portretten schoolverlaters van deze bijzondere school uit Haarlem Lees meer